List do redakcji: czy każda uwaga musi kończyć się agresją?

Ładnie wygląda wyremontowana ulica Fabianiego. Szkoda tylko, że spod kory zaczynają wyrastać chwasty, które miejscami przewyższają posadzone rośliny. Mimo wszystko, kiedy przechodzę tędy, nowa przestrzeń naprawdę cieszy oko.
Któregoś dnia zauważyłam z daleka osobę stojącą z pieskiem na świeżo wyłożonej korze, pomiędzy nowymi nasadzeniami. Piesek był bardzo żywiołowy – przerzucał korę na wszystkie strony, wykopywał młode roślinki i ochoczo podniósł nogę do góry, wiadomo w jakim celu. Osoba, która z nim była, spokojnie stała i przyglądała się temu.

Zatrzymałam się. Nie chciałam robić awantury ani nikogo pouczać. Powiedziałam spokojnie:
„Wiem, że pieski są cudowne i potrzebują miejsca do spacerowania i zabawy, ale te roślinki dopiero zostały posadzone…” Chciałam jeszcze zaproponować, żeby przejść kawałek dalej, gdzie jest trawnik. Nie zdążyłam jednak dokończyć.
W odpowiedzi wykrzyczano w moją stronę serię bardzo agresywnych i obraźliwych słów. Między innymi:
– „Ty k… szukasz zaczepki? Idź stąd!”
– „Ty stara babo, samotna jesteś i musisz się na kimś wyżyć!”
– „Co cię, k…, interesuje czyjeś życie?”
– „Znajdź sobie chłopa, bo masz jakiś problem!”
– „Zap… do roboty 12 godzin na dobę, a potem się nachlaj i leż w domu!”

Był ciąg dalszy, ale już nawet nie wato tego przytaczać.
Nie chodziło mi o konflikt, ocenianie człowieka ani o to, żeby robić komuś wykład na temat wychowania psa. Chodziło mi jedynie o zwykły szacunek do wspólnej przestrzeni i pieniędzy mieszkańców Radomska, z których wykonano remont i nowe nasadzenia.
Czy każda uwaga musi kończyć się agresją, wyzwiskami i atakiem personalnym?
Czy w takich sytuacjach powinniśmy reagować, czy lepiej zawsze przejść obojętnie? Czy zwykłe zwrócenie uwagi nie mogłoby być początkiem spokojnej rozmową?